Του Νίκου Μόσχοβου 

Με αφορμή

την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 

Φωτογραφία από Selline Selline από το Pixabay

Στα αμμώδη βουνά σκαρφαλώνει

Στα μονοπάτια βαδίζει

Σα ναυαγός σε νησί επιβιώνει

Μονάχος πολεμά.

Ενάντια στα κύματα κολυμπά.

Η αχτίδα τον φωτίζει

Μια ζέση τον αγκαλιάζει

Στα πέλαγα αρμενίζει

Το καραβάκι στα ανοικτά πλέει.

Στα σοκάκια των αναμνήσεων τριγυρίζει

Την αιθάλη της ομίχλης αγγίζει

Τα λουλούδια αγγίζει

Το χαμόγελο προσπαθεί να χαρίζει.

Σαν οδοιπόρος σε ερήμους περπατά

Μια εικόνα πάντα θα κοιτά

Μα, η μορφή είναι τόσο μακριά.

Η στάλα της βροχής στο πρόσωπο πέφτει

Δεν το νοιάζει

Το ρυάκι ρέει

Το ποτάμι φουντώνει

Μονάχος επάνω στα βράχια σκαρφαλώνει

Δεν τον πειράζει

Το όραμα κρατά σφικτά.

Το όραμα κρατά στη καρδιά

Μια λέξη ψιθυρίζει μονάχα.

Μια λέξη μονάχα

Δε θα τη πει

Δε θα τη γράψει

Στων αιώνων τα κιτάπια είναι αυτή γραμμένη.

©Νίκος Μόσχοβος 2026. Tο ποίημα αυτό αποτελεί μέρος καινούργιου έργου του Νίκου Μόσχοβου, που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα.