Του Νίκου Μόσχοβου 

Οι κάθε λογής Σατραπίσκοι

βγήκαν σεργιάνι

τις πόρτες μου κτυπάνε

το μεδούλι της συνείδησής μου γυρεύουν να αρπάξουνε.

 

Οι ολοκληρωμένοι Χαμαιλέοντες,

που το χρώμα τους αλλάζουν κάθε τόσο

θέλουν χαρακίρι να κάνω,

μα το χατίρι τους θα χαλάσω,

το δικό μου λόγο θα έχω.

Οι ηλίθιοι νανίσκοι

ούτε τους «θεούς» ξέρουν καλά.

Τα λόγια χρησιμοποιούν,

για να σκοτώσουν

τον αέρα που αναπνέω.

 

Δε θέλουν

Ένα ωραίο λουλούδι

Δε θέλουν

τη γνώμη σου να λες

Δε θέλουν

την ποίηση να βιώσουν.

Κάθονται τόσο χαμένοι,

στη βολή της θεσούλας τους,

του «αυτοκρατορικού» θρόνου τους,

από τη μύτη τους,

πέρα δε κοιτούν.

 

Οι κάθε λογής μύωπες,

την ιστορία θάβουνε.

Ποιος τάχα να μάτωσε;

Ποιος τάχα να πολέμησε;

Ποιος τάχα να δάκρυσε;

Αυτοί το κρύβουν.

Την ιστορία παραχαράξανε,

το όνειρο γκρεμίζουνε,

σα νυχτερίδες τον κόσμο

ναρκώνουνε,

το αίμα του να πιούν.

 

Τις πόρτες μου κτυπάνε,

στο σκοτάδι περπατάνε

ανούσια λόγια ψιθυρίζουνε,

τον ήχο της κραυγής μου

θέλουν να πνίξουνε.

Λένε βλακείες,

πράττουν ηλίθια,

ασκήσεις επί χάρτου,

ανίκανοι στρατηγοί,

στο όνειρό τους μοναχά είναι αρχηγοί.

Κι ο κόσμος κοιμάται,

από τον ύπνο του δε βγαίνει,

πού είσαι τώρα δα Νεφέλη μακρινή,

τα μάτια μου να σκεπάσεις,

το όνειρο να μου ξαναδείξεις.

 

Το κοράκι δεν ήρθε ακόμα,

ο ποιητής βρίσκεται θαμμένος.

Οι κάθε λογής πραγματικοί χαμένοι,

τη νύχτα λατρεύουνε

τα ανομήματά τους σκεπάζει

και στα ταβερνάκια

και στις καφετέριες

διαβρώνουν συνειδήσεις.

 

Πού να χάθηκες, τώρα δα, Φως των ονείρων μου,

Δάδα της καρδιάς μου,

ήλιε μου φωτεινέ,

το όνειρό μου να ανάψεις,

τον εφιάλτη μου να σβήσεις.

Το μυαλό κυνηγάνε,

να σε απομακρύνουν, επιδιώκουνε.

 

Πού είσαι, τώρα γαλήνια μορφή,

το κλάμα της καρδιάς

να ακούσεις,

τον αχό του θηρίου

που κοιμάται.

Ρυθμιστές της ζωής μου

το κουδούνι μου χτυπήσανε

κι είπα το Όχι.

 

ΟΧΙ,

το όνειρο δε θα σβήσει,

για τις καρέκλες των ομοίων σας,

τέρατα της γήινης κόλασης,

καπηλευτές της ιστορίας μου

πλανευτές του πάθους μου,

αρνητές των οραμάτων μου,

είστε πεθαμένοι για μένα πια.

 

Το ταξίδι αρχίζω

το όνειρο πάω να βρω,

σε άλλες πολιτείες,

σε άλλα μέρη,

εκεί που τα λουλούδια ανθίζουν

εκεί που η καρδιά μου

θα νοιώσει το ρυθμό της μουσικής

τη μυσταγωγία της χαράς

τον πόνο του αληθινού

τη λύπη του ωραίου

την εικόνα χωρίς κραυγές

το νόημα των δακρύων

την αλήθεια.

Οι κάθε λογής σατραπίσκοι

το θάνατό τους βρήκαν

για πάντα,

στη λήθη του καινούργιου μου ονείρου.

 

Τώρα ξέρω ποιοι είναι:

Τους αποκαλώ

θάνατο της ποίησης.

 

Σχετικά με το ποίημα

Το ποίημα «Οι Σατραπίσκοι» έγραψε ο Νίκος Μόσχοβος το Δεκέμβριο του 1990 εμπεριέχεται στην ποιητική συλλογή με τίτλο  «Αγναντεύοντας τα Όνειρα – Μία ποιητική διαδρομή 1974- 1991»  του Νίκου Μόσχοβου, που «κυκλοφόρησε» για πρώτη φορά το 1992 στη Θεσσαλονίκη (αριθμός ISBN 960-220- 324-2, Θεσσαλονίκη 1992).

Η συγκεκριμένη ποιητική επανακυκλοφόρησε το 2013 σε eBook υπό τη μορφή PDF από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΠΙΓΡΑΜΜΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ «NMOS- N.Mόσχοβος» (ISBN-13: 978-960-90172-4-4,  80 σελίδες) δε «κυκλοφορεί» σε έντυπο βιβλίο, αλλά μόνο στο διαδίκτυο.Σημειωτέον ότι το ποίημα «Οι Σατραπίσκοι» αποτελεί μέρος ενός άλλου θεματικού ποιητικού έργου, που έγραψε ο Νίκος Μόσχοβος και θα εκδοθεί στην Ελλάδα.

©Νίκος Μόσχοβος 2026