Νίκος Γ. Μόσχοβος

Μεστός, νεανικός ποιητικός λόγος, λακωνικός, επίγραμμα, ευαισθησία, στόχαση,  ζωντανή παρουσία της ζωής πάντα σχεδόν με μια δύο λέξεις: ένα καράβι, ένα ποτάμι….

Επιφανειακά: «Η ζωή κυλάει και νυστάζει».Και ριπές αντίστασης οι νέοι αφανείς και κραυγαλέες:«Δεν θέλω να με σέρνουν σαν πρόβατο στη σφαγή», «Μισώ αυτό που θέλουν (οι εξουσιαστές) να γίνω».

Και η κοινωνικότητα πού; «Ξεσπιτωμένες  οικογένειες, ακοινώνητες, απόμερες, σε κοιτάνε μέσα από το μικρό καβούκι τους».Και η αιώνια του ανθρώπου η αναζήτηση:

«Τι τάχα γυρεύεις;» «- Την  ανθρώπινη επαφή».

Κι αλλού:«Δεν θέλω  να είμαι τόσο χαμηλά  κοινωνικός» – για όποια δυσκολία για τη φυσιολογική ανθρώπινη ισότιμη επικοινωνία.

Ξυπνάει, μεγαλώνοντας η κρίση για τις μορφές της κοινωνικής ζωής:

«Η φευγαλέα λάμψη της διασκέδασης». «- Δεν με αγαπάς όπως το σκύλο σου».

Κι αλλού μιλάει τρυφερά: «- Κοριτσάκι…». Για να φτάσει στο «Κάτι σπάνιο».«Υπάρχει κάπου ένας σκοπός  και  για σένα, άγνωστε φίλε μου».

Για να πιάσει ατομικά και παγκόσμια προβλήματα, των εξουσιαστών- αντιανθρώπων τα φριχτά έργα και τέλος να καταλήξει:«Ειρήνη. Αυλαία».

Νίκο, σ’ ευχαριστώ για τη χαρά που μου έδωσες

Ελένη Φαλιάγκα-  Παπανικολάου+

Άνω Ηλιούπολη Αθηνών

23 Ιανουαρίου 1992

Σχετικά με τη κριτική

Πρόκειται για τη κριτική που έγραψε το 1992 η αείμνηστη συγγραφέας, Ελένη Φαλιάγκα- Παπανικολάου και δημοσιεύτηκε στην πρώτη έκδοση της ποιητικής συλλογής του Νίκου Μόσχοβου «Αγναντεύοντας τα όνειρα  – Ένα ποιητικό ταξίδι 1974-1991» (ISBN 960-220-324-2, Θεσσαλονίκη 1992), που τυπώθηκε από την Εκδοτική Ομάδα του Σωτήρη Γερακούδη στη Θεσσαλονίκη.

©Νίκος Μόσχοβος 2026